05.100

नारद उवाच॥

इदं रसातलं नाम सप्तमं पृथिवीतलम्। यत्रास्ते सुरभिर्माता गवाममृतसम्भवा ॥५-१००-१॥

क्षरन्ती सततं क्षीरं पृथिवीसारसम्भवम्। षण्णां रसानां सारेण रसमेकमनुत्तमम् ॥५-१००-२॥

अमृतेनाभितृप्तस्य सारमुद्गिरतः पुरा। पितामहस्य वदनादुदतिष्ठदनिन्दिता ॥५-१००-३॥

यस्याः क्षीरस्य धाराया निपतन्त्या महीतले। ह्रदः कृतः क्षीरनिधिः पवित्रं परमुत्तमम् ॥५-१००-४॥

पुष्पितस्येव फेनस्य पर्यन्तमनुवेष्टितम्। पिबन्तो निवसन्त्यत्र फेनपा मुनिसत्तमाः ॥५-१००-५॥

फेनपा नाम नाम्ना ते फेनाहाराश्च मातले। उग्रे तपसि वर्तन्ते येषां बिभ्यति देवताः ॥५-१००-६॥

अस्याश्चतस्रो धेन्वोऽन्या दिक्षु सर्वासु मातले। निवसन्ति दिशापाल्यो धारयन्त्यो दिशः स्मृताः ॥५-१००-७॥

पूर्वां दिशं धारयते सुरूपा नाम सौरभी। दक्षिणां हंसका नाम धारयत्यपरां दिशम् ॥५-१००-८॥

पश्चिमा वारुणी दिक्च धार्यते वै सुभद्रया। महानुभावया नित्यं मातले विश्वरूपया ॥५-१००-९॥

सर्वकामदुघा नाम धेनुर्धारयते दिशम्। उत्तरां मातले धर्म्यां तथैलविलसञ्ज्ञिताम् ॥५-१००-१०॥

आसां तु पयसा मिश्रं पयो निर्मथ्य सागरे। मन्थानं मन्दरं कृत्वा देवैरसुरसंहितैः ॥५-१००-११॥

उद्धृता वारुणी लक्ष्मीरमृतं चापि मातले। उच्चैःश्रवाश्चाश्वराजो मणिरत्नं च कौस्तुभम् ॥५-१००-१२॥

सुधाहारेषु च सुधां स्वधाभोजिषु च स्वधाम्। अमृतं चामृताशेषु सुरभिः क्षरते पयः ॥५-१००-१३॥

अत्र गाथा पुरा गीता रसातलनिवासिभिः। पौराणी श्रूयते लोके गीयते या मनीषिभिः ॥५-१००-१४॥

न नागलोके न स्वर्गे न विमाने त्रिविष्टपे। परिवासः सुखस्तादृग्रसातलतले यथा ॥५-१००-१५॥