12.144
भीष्म उवाच॥
ततो गते शाकुनिके कपोती प्राह दुःखिता। संस्मृत्य भर्तारमथो रुदती शोकमूर्छिता ॥१२-१४४-१॥
नाहं ते विप्रियं कान्त कदाचिदपि संस्मरे। सर्वा वै विधवा नारी बहुपुत्रापि खेचर ॥ शोच्या भवति बन्धूनां पतिहीना मनस्विनी ॥१२-१४४-२॥
लालिताहं त्वया नित्यं बहुमानाच्च सान्त्विता। वचनैर्मधुरैः स्निग्धैरसकृत्सुमनोहरैः ॥१२-१४४-३॥
कन्दरेषु च शैलानां नदीनां निर्झरेषु च। द्रुमाग्रेषु च रम्येषु रमिताहं त्वया प्रिय ॥१२-१४४-४॥
आकाशगमने चैव सुखिताहं त्वया सुखम्। विहृतास्मि त्वया कान्त तन्मे नाद्यास्ति किञ्चन ॥१२-१४४-५॥
मितं ददाति हि पिता मितं माता मितं सुतः। अमितस्य तु दातारं भर्तारं का न पूजयेत् ॥१२-१४४-६॥
नास्ति भर्तृसमो नाथो न च भर्तृसमं सुखम्। विसृज्य धनसर्वस्वं भर्ता वै शरणं स्त्रियाः ॥१२-१४४-७॥
न कार्यमिह मे नाथ जीवितेन त्वया विना। पतिहीनापि का नारी सती जीवितुमुत्सहेत् ॥१२-१४४-८॥
एवं विलप्य बहुधा करुणं सा सुदुःखिता। पतिव्रता सम्प्रदीप्तं प्रविवेश हुताशनम् ॥१२-१४४-९॥
ततश्चित्राम्बरधरं भर्तारं सान्वपश्यत। विमानस्थं सुकृतिभिः पूज्यमानं महात्मभिः ॥१२-१४४-१०॥
चित्रमाल्याम्बरधरं सर्वाभरणभूषितम्। विमानशतकोटीभिरावृतं पुण्यकीर्तिभिः ॥१२-१४४-११॥
ततः स्वर्गगतः पक्षी भार्यया सह सङ्गतः। कर्मणा पूजितस्तेन रेमे तत्र स भार्यया ॥१२-१४४-१२॥
